Suinto antroponimoa

Izen hau behin jaso da Segurako agiri batetik, 1400. urtekoa, 6. or.:

... e Pero de Vicunna e Yénego de Aguirre e Sancho Ferrnandes e Johan Sanches, su fijo, e Martín Peres e Sancho, fijos de Suynto e Moxo, e Johan Luçea e Pero d'Estella e Martín Coxcorr e Sancho Lopes de Gorrichategui e Lope Sanches e Johan Sanches, sus fijos, e Sancho Lopes d'Osirançu e Sancho Aguina, vesinos e moradores del dicho valle, estando ajuntados con Johan Peres de Segura, su jurado, que pusieron entre sy çiertas condiçiones.

Suinto hitza bi elementutan bana daiteke, bukaeran -to atzizki txikigarria eta oinarrian suin, suhi izenaren aldaera:

suhi.
Tr. En Lazarraga y los autores vizcaínos encontramos suin.
Etim. De *suni; v. FHV 150.
Onom.: Domicu Suinna. (1200) Arzam 404. Garcia Suya. (1330) Ib. 404.

Aipagarria da Segura aldean suin agertzea, baina azalbide bat baino gehiago daude, izan liteke kanpotik eratorritakoa edo, beharbada, eratorpen aldaeran sudurkaria berreskuratua izan zen. Analisia zuzena bada Segurako hau litzateke suhi hitzaren lehenengoetariko lekukoa.