Martinun toponimoa

Errenteriako toponimian lekukotzen da Martinun izeneko etxea. Bi lekuko baino ez dira, 1973. eta 1794. urteetakoak eta bietan Martinun agertzen da. Etxe izena denez, logikoa da pentsatzea antroponimo baten bitartez azalpen etimologikoa lor daitekeela. Martinun toponimorako ezin egokiagoa litzateke Martinon erdal hipokoristikoa, Martin + -on atzizkiaz osaturik dagoena.
Erdi Aroan ez zen ezezaguna hipokoristiko hori, P. Salaberriren Izen ttipiak euskaraz liburuan ikusten den bezala, 170. or.:

"Martinon (Martin, Martino): Martinon de Chubiagua (Bai., 1354, Goih., 1966: 94), Martinon d’Amessaga (Ubaso, 1393, ibid., 292), Martinon de Bertaline (Biarritz, 1498, ibid., 20), Martinon de Larrondo (ibid., 23), «Martinon de Barader, sr. de Machin» (ibid.)."

Aldaketa bakarra beharrezkoa da, azken silabako diferentzia azaldu beharra dagoelako, eta on > un bilakaera ezaguna da euskararen lurraldeko hainbat lekutan, eta adibide ona da Undarribia, Hondarribiko herriaren lekuko zaharrenen artean dagoen aldaera ezaguna eta Errenteriatik urrun ez dena.
Laburtuz, Martinon hipokoristikoaren lekukoei bat gehitu behar zaie, Martinun toponimoa.