Ruimendi toponimoa

 Arabako toponimo honen bost lekuko zahar daude, azkena eta, beraz, berriena, XVI. mendekoa da eta Gerardo Lopez de Gereñuren Toponimia alavesa, seguido de Mortuorios o despoblados y Pueblos alaveses liburuan dago:

RUIMENDI, 1517, término cerca de Zaldiaran.

Beste lekuko guztiak aurreko mendekoak dira, agiri berean daude, Documentación Medieval de la Cuadrilla de Salvatierra: Municipios de Alegría-Dulantzi, Barrundia, Elburgo-Burgelu e Iruraiz-Gauna liburuko A10 izeneko agirian, 1408. urtean:

E, otrosi, de la fuente de Atilana a Lope Aranburarra, (y dende a la ermita de San) Felisys, e dende por sobre la pieça que es de Martin Sanchez de Ygoroin, e dende que deçendan a Ruymendi, e de Ruymendi que bengan (al camino viejo, y del) camino viejo que deçendan al rio mayor de Henayo a beuer los dichos ganados del conçejo de Arrieta, e de que ouieren veuido en el dicho (rio que tornen) los ganados e que suban luego a Ruymendi e que fagan e tengan los dichos ganados la siesta en Ruymendi.

Toponimoaren lekukoetan ez da aldaketarik eta orduan izen bakarra dago analizatzeko, Ruimendi. Bi elementuz osaturik dago, azkena mendi izen arrunta ezaguna da eta hasierakoa, Rui antroponimoa da, Rodrigo osoaren laburketa eta Alfonso Irigoienen Pertsona izenak euskaraz nola eman liburuan aipatua:

3.302. RODRIGO, ROY, ROYTI, RUY, eta baita-ere RUYLHUELO hypokoristikoa: Rodrigo de Sant Adrian, (1366, PI-XIV, F.Tud., 424 orr.), (fidalgos de Tudela); Roy Sanchiz, (1366, PI-XIV, F.Tud., 424 orr.), (fidalgos de Cascant); Roy Sanchiz, (1366, PI-XIV, F.Sang., 489 orr.), Vxue-n; Roy Periz de Burgos, (1366, PI-XIV, F.Est., 610 orr.), Esteilla-n; Ferrando de Royti, (1366, PI-XIV, F.Est., 609 orr.), Esteilla-n; Primo Ruy Sanchiz, (1366, PI-XIV, F.Tud., 430 orr.), Centrynigo-n; Pedro Maestro Ruylhuelo, (1350, PI-XIV, L.Mon.Est., 344 orr.), Vaynnos-en.
Bada EDRIGU ere: cfr. Luis Michelena - Angel Yrigaray, op. cit., BRSVAP, XI (1955), 413 orr.: “Edrigu Rodrigo: Edrigu de Villandran ‘Rodrido de Villandran’ Gar. Cc. 79 LIV”.

Toponimoa euskarazkoa da, nahiz eta antroponimoa erromantzezkoa izan eta horrek erakusten du onomastikaren alorrean antroponimia oso erraz mailegatu ohi dela.