Labauria toponimoa

 Kortezubiko etxe izenen artean Labauria izenekoa bazen, XVIII. mendeko lekuko ugarietan erakusten den bezala. Nombres de familia y oicónimos en las fogueraciones de Bizkaia de los siglos XVII y XVIII liburuan daude eskuratutako lekukoak:

Labauria [N, TO]
Labauria+ (la casa de), Cortezubi, a.1796, FogVizcayaMs.
Labauria+ (la cassa de), Corteçubi, a.1704, FogVizcayaMs.

Labauria [N, NO]
Labauri (Miguel de) [San Miguel de Linares (anteiglesia de)], Arcentales, a.1796, FogVizcayaMs.
Labauria (Baup(tis)ta de) [Labacoa (la casa de)], Cortezubi, a.1745, FogVizcayaMs.
Laua_Uria (Juan de) [Terleguiz_Echeuarria (la cassa de) (pr.n.res)], Corteçubi, a.1704, FogVizcayaMs.

Toponimoak bi elementu lituzke, laba eta huri, labe eta hiri izenen sartaldeko aldaerak, artikulua aipatu gabe. Oinarriko laba izan zitekeen labe izenaren eratorpeneko aldaera, arta- arte izenarena den bezala, baina eremu horrean laba erabili ohi zen, Labaita toponimoaren sarreran adierazi den bezala, beraz, toponimo honetan ere aldaera hori erabilia izango zen.
Aipatzeko geratzen da azken elementuaren ezaugarri bat, huri hitzak ez zuen egun duen esanahia izango, Arruriaga toponimoan bezala, aspaldian 'landetxe, baserri' izango zen, gerora esanahia hedatuko zelako, gaztelaniazko villa izenean bezala. Toponimo honetan etxe bat edo etxe multzo txiki bat izango zen, ez egungo hiri bat.

Alamandegizar toponimoa

 Alamandegizar Donostiako baserria da. Lekuko zaharrik ez dago, Donostiako toponimia izeneko laneko informazioak ez du urte askorik, 1989. urteko lekukoa bildu dutelako, baina behintzat beste datu bat gehiago ematen dute, Alamandegi berri izeneko toponimoa bazela:

ALAMANDEGI BERRI: Alamandegi berri (U.T.); Alamandegi berri (1989, D.U.T.B.). 64-20-7, m. C-5.
ALAMANDEGI ZAHAR: Alamandegi zahar (U.T.); Alamandegi zahar (1989, D.U.T.B.). 64-20-7, m. C-5.

Dirudienez, etxe bat izango zen Alamandegi izena zeukan, eta beste etxe bat eraiki zutenean, beharbada etxe zaharretik hurbil, biak bereizteko, batek Alamandegizar izena hartuko zuen eta besteak, Alamandegi berri.
Toponimo zaharra izango zena, Alamandegi, ez da zaila analizatzeko. Atzizkia -tegi ezaguna da, sudurkari ondoan horkaria ahostundu dela. Oinarrian Alaman antroponimoa izango zen:

Alaman
Erdi Aroan maizxko erabili zen egun deituretan eta etxe izenetan gordetzen den hau. Jatorriz latineko Alamannus 'alaman herrikoa' hitzetik dator. XIV. mendean Iruñean, Zangozan eta Lizarran (Nafarroa) ageri da.

Etnonimoa izango zen jatorriz, baina gero antroponimo bihurtu zen eta Euskal Herrian ere ezaguna eta erabilia izan da. Lekuko toponimiko batzuk utzi ditu, esaterako, blog honetako Alamena, Galdakaoko toponimoa. Antroponimo eratorri bat ere sortu zen, *Txalaman, Txalamanenea toponimoaren oinarria.

Berasibia toponimoa

 Toponimo honen lekuko zaharrenak ia milurte bat bete du, 1025. urtekoa litzatekeelako, J. San Martinen Introducción a la toponomástica guipuzcoana lanean aipatua:

Pasándonos a las fuentes documentales, la relación más antigua de la toponimia guipuzcoana nos viene de aquella donación al monasterio de San Juan de la Peña, el año de 1025, por García Azenariz y su mujer doña Gaila de Olazábal con todas sus heredades. Éstas son denominadas: Gaharraga, Orerarrte, Aluiztorre, Lascurende, Amarte, Areiznabar, Arzagudun, Uerasibia...

Hurrengo lekukoa, hau Tolosakoa da zalantzarik gabe, XV. mende hasierakoa da, Archivo Municipal de Ataun (1268-1519) liburuaren 16. agirian, 1409. urtean dago:

Fecha e otorgada fue esta carta de poder, delante la casa de Berasybia, que es en el término e jurisdiçión de la villa de Tolosa, de Guipúzcoa...

Erdi Aroaren ondoren, XVII. mendeko lekukoak badira Lope de Isastiren Compendio historial de Guipuzcoa izeneko liburuan, toponimo hau ere aipatu zuen, 1625. urte inguruan, Tolosako etxeen artean:

Verasivia azpicoa
Verasivia garaicoa

Azkenik, XX. mendearen bigarren erdiko lekukoak badira Iñaki Linazasororen Caseríos de Guipuzcoa liburuan, Tolosako Aldaba Aundi ballaran kokatuak ziren bi baserri:

BERAZIBI AUNDI (col.)
BERAZIBI TXIKI (prop.)

Lekuko hauen ezberdintasun bakarra txistukaria da, beste lekuko guztietan <s> dena, hemen <z> da. Beharbada, nahasketa gertatu da beraza, belaze izenekin. Kontuan izanik beste lekukoen grafia <s> dela, hori ere gordeko dugu toponimoa izendatzeko.
Toponimoak, beraz, ia 1000 urteko lekukotza utzi du, eta lekukoetan ez dago ezberdintasun handirik. Berasibia izenak ez du zailtasun berezirik, Beraxa antroponimoa, ibi izena eta -a artikulua.
Aipagarria da antroponimo honetik sortutako toponimo ia guztietan <s> dagoela. Beharbada sabaikaria idazteko arazoak zeuden edo, bestela, *Berasa aldaera ere izan zen, toponimoen bitartez ezaguna dena.

Fraiskozurikoa toponimoa

 Antzinako Bergarako etxe bat zen, lekuko bakarra dago, 1836. urtekoa, Fraiskozurikua bezala jasoa:

"[etxea] comunmente llaman de Fraiscozuricua, sita con sus heredades en la calle de Arruriaga abajo de esta dicha villa"

Toponimoak lau elementu lituzke, azken biak atzizkiak, -ko eta -a, artikulua. Hasierako biak etxeari izena emango zion antroponimoa lirateke, Fraisko 'Frantzizko' eta zuri. Azken hau ez da ezezaguna, Andrazuri toponimoan andra + zuri izango genukeelako. Fraisko izenak aldaketa batzuk jasan ditu, hasiera Frantzisko izango zelako, batetik txistukari disimilazioa, bietatik bakarra geratu zelako, fenomeno ezaguna, esaterako, Antso euskal izena Santso-ren egokitzapena delako. Ondoren, bokal arteko sudurkaria galduko zen, Jaolatza toponimoan bezala, 1448. urtean Jaunsolaza zelako. Izen honetan ere txistukari disimilazioa gertatu zen. Bokal arteko sudurkari horren galera berantiarra litzateke, XV. mendeko Jaunsolaza lekukoa kontuan harturik eta horrek azalpena eskatzen du, mota horretako beste galera bat toponimian ezaguna da, Lemoa/Lemona bezalako leku izenetan gertatu dena, hain zuzen.

Lasturria eta Lasturrieta toponimoak

 Lasturria toponimoa Bizkaikoa zen, Ibarrangelu herriko etxe baten izena. Nombres de familia y oicónimos en las fogueraciones de Bizkaia de los siglos XVII y XVIII liburuan XVIII. mendeko lekukoak badira:

Lasturria [N, TO]
Lasturria+ (la cassa de), Ybarranguelua, a.1704, FogVizcayaMs.

Lasturria [N, NO]
Lasturria (Martin de) [Ynsausti hasta la Talaya_Guchia (la calle de)], Bermeo, a.1704, FogVizcayaMs.
Lasturria presbitero hermano (Domingo de) [de Josefa de Lasturria] [Arostegui (calle de)], Bermeo, a.1796, FogVizcayaMs.
Lasturria uiuda (doña) (Josefa de) [Arostegui (calle de)], Bermeo, a.1796, FogVizcayaMs.

Lasturrieta, aldiz, Gipuzkoako toponimoa da, Bergarako baserri baten izena. Lekuko zaharrik ez dago baina toponimoaren elementuak nahiko argiak dira.
Toponimoak bi (edo hiru) elementu lituzke, lats 'erreka' + urri (+ -eta atzikia), -a artikulua kontuan izan gabe. Interesgarria da *Latsurria sortu beharrean Lasturria dagoena. Aipagarria da, baita ere, urri hitzak izango zuen esanahia, ziurrenik izena ez zetorkion latsen kopuruagatik. Urritasuna urari zegokion, ur gutxikoa izango zen eta hortik egokituko zitzaion izena.
Bergarako Lasturrieta izenean, beharbada, erreka bat baino gehiago izan zitezkeen, hortik -eta atzizkia.

Belaskozabal toponimoa

 Arabako Zanbrana herriko aurkintza batek Belaskozabal izena du.
Ez dago lekuko zaharrik baina bai XX. mendearen erdialdeko bat, Gerardo Lopez de Gereñuren Toponimia alavesa, seguido de Mortuorios o despoblados y Pueblos alaveses liburuan dagoena:

VELASCOZABAL, término de Berganzo.

Toponimoa interesgarria da, Zanbrana Ebro ibaiaren ondoan dago eta inguru horretan erdararen nagusitasuna agerikoa da. Hala ere, euskal toponimoak ez dira gutxi, Belaskozabal bezalakoak.
Toponimoak bi elementu ditu, Belasko antroponimoa eta zabal hitza, toponimo honetan leku zabala izendatzeko erabilia.
Euskaraz Berasko da gehien erabilitako aldaera, bokalarteko l > r aldaketa gertatua. Hala ere Belasko ere ez da ezezaguna, erdaraz erabilia izan delako eta elementu antroponimikoak erraz mailegatzen direlako, hala gertatu zen antroponimo askorekin.
Aukera dago oinarrian Berasko izatea eta gero r-l > l-l izateko, baina eskura dauden datuek ez dute hori berresten eta lehenago jarri bezala, Belasko izatea ez da ezusteko handikoa.
Aipagarria da toponimo luzea bada ere, bost silabatakoa, oraindik gardena dela, nahiz eta gaztelaniaren nagusitasuna aspaldikoa izan.

Bailaban eta Bailabana toponimoak

 Arabako lurrean daude bi toponimoak, Bailaban eta Bailabana toponimoak. Bailaban da Kuartangoko aurkintza bat, eta Bailabana Urkabustaizko iturburu bat.
Lekuko zaharragoak badaude Gerardo Lopez de Gereñuren Toponimia alavesa, seguido de Mortuorios o despoblados y Pueblos alaveses liburuan, zaharrena XVI. mendekoa litzateke:

IBAILABAN, 1591, molino de Belunza. 1715, labrantío de Amárita.
IBAILABANA, 1686, seguramente el mismo anterior.

Beluntza Urkabustaizko herria da, baina Amarita urrun dago. Beraz, bi toponimo lirateke, edo hiru, baina guztiek analisi bera izango lukete.
Lekuko zaharrenetan oinarriturik, toponimoek bi zati lituzkete eta banaketa hauxe izango litzateke ibai-laban, azken hau labain hitz ezagunaren aldaera litzateke, sartaldekoa. Dirudienez, XVIII. mendera arte toponimoa osorik zegoen baina gero aldatu zen eta aferesiz, hasierako fonema, bokala, galdu zuen.

Beratxategi toponimoa

 Beratxategi izeneko etxea izan zen Mundakan. Toponimoa hiru lekukoren bitartez ezaguna da, Nombres de familia y oicónimos en las fogueraciones de Bizkaia de los siglos XVII y XVIII izeneko liburuan jasoak:

Berachategui [N, TO]
Berachategui (la casa de), Mundaca, a.1641, FogVizcayaMs.
Berachategui (otra casa de), Mundaca, a.1641, FogVizcayaMs.
Berachategui_de_Yuso (la casa de), Mundaca, a.1641, FogVizcayaMs.

Toponimoaren lekuko guztiak urte berekoak dira eta horrek ziurtasuna kentzen die, akats bera hiru aldiz errepika zitekeelako, eskribau bera izan bada testuaren egilea. Dena den, horretarako aukera gutxi daude eta toponimoa dagoen bezala, etimologia emateko aukera dago.
Toponimoak bi elementu lituzke, *Beratxa- eta -tegi atzizki ezaguna. Baina hasierakoa iluna da, nahiz eta Erdi Aroko antroponimo batekin duen antzekotasuna nabarmena izan. Beraxa izena ez da oso antroponimo ezabilia izan, baina lekuko toponimikoak badira, antroponimo beraren lekukoak baino gehiago. Toponimoa dagoen bezala, *Beratxa izan daiteke Beraxa-ren hipokoristikoa, eratorri toponimikoetan normalean ez dago antroponimoaren sabaikaririk, <s> txistukaria da toponimoetan erabilitako grafia.
Beraz, gerta liteke Beraxa > *Beratxa bilakaera izatea, eta hipokoristiko horren lekuko bakarra Beratxategi toponimoa litzateke.

Aiastui toponimoa

 Aiastui toponimoa Oñatiko bi baserri izenetan dago: Aiastuibekoa eta Aiastuigoikoa.
XX. mendearen bigarren erdiko lekukoak badira Iñaki Linazasororen Caseríos de Guipuzcoa liburuan, Olabarrieta auzokoak:

AYASTUY AZPIKOA (prop.)
AYASTUY GARAIKOA (prop.)

Lekuko zaharragorik eskura ez badago ere, egun dagoen bezala analiza daiteke, jakina, lekuko zaharragoren bat balego eta ezberdintasun nabariak erakutsiko balitu, hemen aurkeztuko den etimologia aldatu beharko litzateke.
Toponimoa oso antzekoa da blog honetan aztertutako Aiastia toponimoarekin, izan ere, bi toponimoen arteko ezberdintasuna atzizkian dago, batean -di dena, bestean -dui da. Bi atzizkiak jatorri berekoak dira: -doi > -dui eta -doi > -di. Horrela, bilakaera izango zen horrela: *aihar (aiher hitzaren sartaldeko aldaera ustezkoa) + -tza + -dui, eta ondoren hainbat aldaketa jasoko zituen, azalpen luzeago bat Aiastia toponimoaren sarreran. Ziurrenik lekua aldapatsua izango zen eta hortik etorriko zitzaion izena.

Eguneraketa (2023-11-28):
Sarrera honetan eman ziren lekukoak aski berriak ziren baina lekuko askoz zaharragoak daude Dokuklik web-gunean, Euskal Autonomi Erkidegoko eliza-agiriak biltzen dituen lekuan. Agiri hauek dira, jaio, ezkontza eta heriotza agiriak eta lekuko batzuk XVI. mendearen erdialdetik hasten dira, 1557. urtetik, hain zuen:

 Beraz, nabarmena da toponimoa ez dela aldatu azken 400 urteetan baina horrek ez du aldaketarik eragiten eman zen analisi etimologikoan.

Berazkita toponimoa

 Arabako toponimo honetaz lekuko bakarra dago, XVI. mendekoa, Gerardo Lopez de Gereñuren Toponimia alavesa, seguido de Mortuorios o despoblados y Pueblos alaveses liburuan dagoena:

BERAZQUITA, 1548, término de la mojonera de Elburgo. TopAlavesa

Toponimoan emakumezko antroponimo bat omen dago, Beraskita hipokoristikoa. P. Salaberriren Izen ttipiak euskaraz liburuaren 137. orrialdean aipatua da, Erdi Aroko lekuko bakar batekin:

Beraskita (Berasko): dompna Berasquita de Guendulain (1142-1150, Ost., 7)..

Dirudienez, antroponimo huts bat baino ez dago toponimo honetan, hau ere ez da batere ezohikoa, blog honetan badira horrela sortutako toponimoak: Gendul eta Amuña toponimoak bezala.
Beraskita izenaren oinarria Berasko antroponimoa da eta -ita atzizki txikigarria ondoren du, erdal jatorrikoa. Aipagarria da txistukaria, beharbada hutsa ez dena toponimoan.
Gaztelaniaz ezaguna zen Velasquita emakume izena, elementu berdinekin sortutako hipokoristikoa.

Berasarte toponimoa

 Erdi aroko toponimo hau Arabako agiri zaharrak biltzen duen liburu batean dago, Documentación de la cuadrilla de Campezo: Arraia Maeztu, Bernedo, Campezo, Lagran y Valle de Arana (1256-1515), 24. agirian, 1505. urtean: el bachiller de Berasarte, vezino de la villa de Segura.
Lekukoa Segura herrikoa litzateke eta, beraz, Gipuzkoako toponimoa izango zen, ziurrenik. Nahiz eta lekuko bakarra izan, analisia egiteko aukera bada, bi elementuz osaturik izango zen, Beraxa antroponimoa eta arte hitza. Blog honetan badira beste bi toponimo, PI + arte egitura omen dutenak, Amunartia eta Galindarte toponimoak. Arte zuhaitz izena izan liteke, baina, beharbada bi lekuren arteko guneaz ari da arte toponimo hauetan.
Antroponimoa Beraxa bazen ere, lekuko toponimikoetan ohikoagoa da Berasa aldaera, beharbada sabaikaritu gabeko aldaera da.

Beraskarro toponimoa

 Arabako Kontrastako herriko toponimoa, Gerardo Lopez de Gereñuren Toponimia alavesa, seguido de Mortuorios o despoblados y Pueblos alaveses liburuan lekukoak badira, zahar eta berriak:

BERRASCARRO, término de Contrasta.
BERASCARRO, 1808, término de Contrasta.
BERAZCARRO, 1749, término de Contrasta.
BERASCARROA, 1647, término de Contrasta.

Bi toponimo eratorriak ere badira, Beraskarrogaina eta Beraskarroostea:

BERASCARROGAINA, 1636, labrantío de Contrasta.
BERASCARROOSTEA, 1786, labrantío de Contrasta.

Toponimo hauetan gain eta oste hitzak badira, aipagarria da gain aldaera aurkitzea, sudurkaria sabaikaritu gabe eta bestean, toponimoaren azken bokala eta oste hitzaren lehenengoa batu gabe izkribatu zirela.
Beraskarro toponimoak bi elementu baditu, Berasko antroponimoa eta ondoren arro izena. Belakarro toponimoak egitura bera izango luke, baina antroponimoa Belako izango zen.
Badago beste aukera bat, oinarrian Belasko izatea, orduan l-rr > r-rr asimilazioa gertatuko zen,
Belaskoperraia toponimoan bezala. Hala ere, ez dago *Belaskarro ustezkoaren lekukorik eta horrela, hipotesien munduan geratu behar du.

Baraskaldo toponimoa

 Baraskaldo Mendatako baserria da eta Baraskaldogana, Mendatako tontorra.
Toponimoak XVIII. mendeko lekuko batzuk baditu, Nombres de familia y oicónimos en las fogueraciones de Bizkaia de los siglos XVII y XVIII izeneko liburuan:

Barascaldo [N, TO]
Barascaldo (la casa de), Mendata, a.1796, FogVizcayaMs.
Barascaldo (la caseria de), Mendata, a.1745, FogVizcayaMs.
Barascaldo (la cassa de), Mendata, a.1704, FogVizcayaMs.

Azken hirurehun urtez toponimoa ez da aldatu, baina horrek ez du esan nahi toponimoa sortu zenetik aldaketarik gertatu ez denik.
Toponimoak bi elementu lituzke, Berasko antroponimoa eta *aldo hitz ezezaguna. Biak batzerakoan *Beraskaldo sortuko zen eta ondoren, bokal asimilazioaz, Baraskaldo bihurtu eta horrela iraun du, azken mendeetan.
Toponimoak oso antz handia du Bizkaiko bi herriren izenekin, Barakaldo eta Arakaldo izenekin, hain zuzen. Biek hiz bera omen dute bukaera aldean, *aldo ezezaguna. Izan liteke hitz hori alto gaztelaniazkoaren mailegua? Baraskaldogana toponimoan gain izenak garaiera adierazten du, beharbada Baraskaldo izenean ere adiera hori bazen, Atxumaitz toponimoren lekuko ugaritan Atxumaizkogaña aldaera dago, haitz eta gain elementuek garaiera adieraziko lukete.

Intxuzabal toponimoa

 Intxuzabal Bergarako Basalgo auzoko baserria da. Toponimo honen informazio ugari Bergarako baserriak - Caseríos de Bergara webgunean, Intxuzabal sarreran. Lekuko zaharrenak XVI. mende erdialdekoak dira, Inçorçabal (1541, 1543), Ynçorçabal (1569), Ynsorcaval (1589)... Hurrengo mendeetako aldaera nagusiak dira Insorzabal eta Insurzabal, inoiz Ynsaurçabal bezalakorik agertzen bada ere. XIX. mende bukaeran dardarkari gabeko aldaera bada, Ynchuzabal (1875) eta geroztik hori da nagusitutako aldaera.
Aldaera horietatik osoena Insaurzabal litzateke, lekukoetako /o/, au > o bilakaeraren ondorengoa da. Gero, dirudienez, /u/ bokalera aldatuko zen, asimilazioaren indarrez, i-o > i-u. Azkenik, dardakaria galdu zen, baina azken hau ez da aldaketa ohikoa. Lekukoek, dena den, argi utzi dute gertatutako bilakaera azken mendeetan.
Toponimoak bi elementu lituzke, intxaur eta zabal, biak aski ezagunak baina zabal izan liteke izenlaguna edo izena, "leku zabala". Beraz, toponimoak intxaur baten zabalera aipagai zuen edo intxaur honen inguruan zegoen lekuaren zabaltasuna.

Berasarrate toponimoa

 Arabako toponimo hori Barrundian dago, Larrintzarretik hurbil. Arabadoc webgunearen arabera, Berasarrate toponimoaren lekuko zaharrenak XIX. mende erdialdekoak dira, 1865. urtekoa da zaharrena. Badira 1877. eta 1880. urteetako lekukoak ere, hiruren artean ez dago ezberdintasunik.
Toponimoak bi elementu lituzke, Beraxa antroponimoa eta harrate izena, mendi arteko igarobidea. Testuetan gutxi erabilia izan da baina toponimian nahiko zabaldua izan zen.
Beraxa antroponimoak ez du lekuko antroponimiko askorik, baina toponimian utzitako aztarrenak erakusten du izena erabilia izan zela Erdi aroko agirietan agertzen dena baino askoz gehiago.

Berasagasti toponimoa

 Toponimo honetaz lekuko bakarra dago, Erdi Arokoa. Ziurrenik Zegama ingurukoa zen, beraz, Gipuzkoako leku izena izango zen.
Documentación Medieval del Archivo Municipal de Segura. Tomo III (1450-1521) liburuan dago aipatutako lekuko bakar hori, 231. agirian, 1470. urtean, Joan de Berasagasti.
Toponimoaren banaketa egin eta Beraxa antroponimoa eta sagasti izena antzemango genituzke. Bi elementuak batzerakoan haplologia gertatu zen, hau da, bi silaba berdinak edo oso antzekoak direnean batzen dira, bat bakarra geratuz: Beraxa + sagasti > *Beraxasagasti > Berasagasti.
Beraxa antroponimoa euskal jatorrikoa da, Erdi Aroan bizi zena eta hainbat lekuko utzitakoa, antroponimiko zein toponimiko. Azken multzokoa litzateke Berasagasti, blog honetan aztertutako Jaunberasa, Jaunberaskorta eta Beretxaga toponimoak bezala. Lehenengo bien sarreran antroponimoaren informazio gehiago badago, Mitxelenaren eskutik.

Belaskoperraia toponimoa

 Toponimo honetaz lekuko bakarra dago, Gerardo Lopez de Gereñuren Toponimia alavesa, seguido de Mortuorios o despoblados y Pueblos alaveses liburuan agertua:

BELASCOPERRAYA, 1735, labrantío de Junguitu.

Nahiz eta lekuko bakarra izan, nahiko zaharra da. Bi elementu ditu, Belasko antroponimoa eta perra izenaren aldaera bat, perrai(a). Ziurrenik azken hau arkaismoa da, hitza mailegatua da eta perrai(a) aldaera hurbilago dago latineko hitzetik. Hitz honetaz informazio gehiago Otxandaperra toponimoaren sarreran.
Gorago adierazi bezala, antroponimoa Belasko litzateke, baina bada aukera Berasko izateko eta ondoren r-rr > l-rr bilakaera gerta zitekeen. Dena den, Belasko ere euskal lurraldean ezaguna eta erabilia izan da.

Belasquillo toponimoa

 Arabako toponimo honetaz lekuko bakarra dago, Gerardo Lopez de Gereñuren Toponimia alavesa, seguido de Mortuorios o despoblados y Pueblos alaveses liburuan dagoena:

BELASQUILLO, 1562, labrantío en Pobes.

Lekukoa oso zaharra da eta antroponimo hipokoristiko batez osaturik dago, Belasquillo, hain zuzen. Erdaraz sortutako izena da, oinarrian Velasco antroponimoa eta -illo atzizki hipokoristikoa edo txikigarria.